Доим “ёш шоирларга маслаҳат беринг” дейишади.
Майли, бир уриниб кўрай:

– Ҳурматли ёш шоир, ўз истеъдодингни Навоийдан пастроқда кўраётган булсанг, дарҳол “шоирлик”ни ташла.
Чунки сендан шоир чикмайди.

Китоблар чиқиши мумкин, аммо шоир чиқмайди.
“Фалон мукофот лауреати” чиқиши мумкин, аммо шоир чиқмайди. “Халқ шоири” чиқиши мумкин, аммо шоир чиқмайди.

Шоир чиқиши учун аввал ичингдан “Мен Навоийдан кам эмасман” деган нидо ёки ҳайқириқ ёки ўкирик(бу мизочга боглик) чиқиши керак. Бу чиққан не бўлса, уни қулоқларинг, бутун аъзоий баданинг эшитиб, сени даҳшатга туширмоғи керак.

Бу не эса, унинг чиқиши учун ичингда шоир бўлиши керак.
Чунки бу нидо, ҳайқириқ ва ёки ўкирик фақат ва фақат шоирдан чиқаолади.

Чунки бундай нокамтарлик, осийлик, бутун бу маданий оломон юзига караб “Мен Навоийдан кам эмасман” деб айтиш жасорати фақат шоирда бўлаолади.

Албатта, бу не эса у, ичингдан вулқон каби отилиб чиқаркан, сен ҳурматли ёш Шоир, худди ичган шаробини қусаётган сархуш кимса каби оғзингни маҳкам ёпиб, туалетга чопишинг керак. Ки бу мен “Навоийдан кам эмасман!” ҳайқириғи деворлари мармар билан парчинланган бу маҳрам маконда вулқон каби сендан пишқирсин. Ки биров буни эшитиб, сени такаббурликда айбламасин.
Ки сен адабий оломон қаршисига чиқиб, нутқингни “Шеърият қуёши Навоий бобо” дея бошлай олгин.

Лекин агар буни айтгинг келмаса, ҳеч айтаолмасанг, худди “Мен Навоийдан кам эмасман” эътирофини яширганинг каби, уни ҳам яширишга, айтмасликка ҳаққинг бор. Қолаверса, буни айтмаслик учун туалетга чопишга ҳожат қолмайди.
Чунки бу эътироф аввалгиси каби вулқон мисоли портлаш эҳтимоли (О) сифир.

Қисқаси, ичингда сени доим даҳшатга солиб турадиган бир вулқон бўлмаса, “шоирлик”ни ташла.

Муҳаммад Солиҳ

2021