Комил Ўтар

ХАЁЛ ЕТМАС МАНЗИЛЛАР
(10)

Бу тун шундай

Тунлар карвонининг ортида,
Унутилган қора қуёш бор.
Унда мукка тушган донолар,
Китоб ўқимоқлари душвор.

Намоз ўқир, улар тун бўйи,
Тонгнинг отишидан умидвор.
Дарвозанинг олдида соқчи,
Киприк қоқмай, турипди ҳушёр.

Қўриқлашдан мақсад қалъани:
Тонгга ўхшаш оқ одамлар бор.
Оқ бўлсалар ҳам улар хавфли,
Қорага ҳам тикадилар, дор.

*   *   *   *  *

Жараён

Қоғоз пуллар, гулга айланди,
Тувакка ёйилиб кетди ўқ илдиз.
Қариб, сахий бўлганда бахил,
Қолди ўзи уйида ёлғиз.

Тувакдаги гуллардан бошқа
Қолмаганди бирор яқини.
Аждарҳога айланиб бир тун,
Гуллар ютди, охир қарини.

Ёлғизликка бермадилар дош,
Ўзбек эмас эдилар улар.
Талончини қароқчи урди,
Миллатпарвар чиқди, бу гуллар.

* * *

(давоми бор)