(Toprağın ehemmiyeti hakkında)

Ey toprak gözlü, gül yüzlü…
Bizi yeniden toprakla tanıştıran, toprağı anlatan, sevdiren insan.
Ey toprak gözlü, gül yüzlü…
Geldiğin toprağa geri karıştın mı artık?
Çok sevdiğin Hakk’a kavuştun mu artık?

Şöyle anlatırdı kendisi: “Biz küçükken toprağa hürmet vardı. Toprağa çöp atılmazdı, toprağa tükürülmezdi. Bir gün köye toprak kazma makinası gelmiş, deliyor toprağı. Öyle şaşırdık öyle şaşırdık ki ‘hiç toprağa bu yapılır mı’ dedik.” (Aidin Salih)

Eğer toprağın varsa nice sünnet-i seniyyenin manasını idrak eder, onları yaşar hale gelirsin. Eğer toprağın varsa temiz rızkın var demektir. Kendi ellerinle ekersin tohumunu, toplarsın. Sofrada müsterihsindir, yediğinin nerden geldiğini bilirsin. ‘Ya Halim’ diye ekildiğini bilirsin. ‘Kendin ekip biçmen sünnettir’ derdi o muhterem insan. ‘ Tüketici değil, üretici olmalı’ derdi.

Küçücük bir tohumun nasıl filizlendiğini görmek, ve olgunluğa giden yolculuğunu müşahade etmek ancak toprakla temas halinde mümkündür. Cılız bir söğüt dalının uzun ve narin bir ağaca dönüşmesi, ortancanın okşayıcı kokusu, sabah açıp akşam kapanan çiçeklerin nazı… Hepsine ev sahipliği yapan toprak ne aziz, ne ihtirama layıktır aslında.

En büyük tefekkür vesilelerinden biridir toprak. Eğer toprak varsa hayat var demektir. Ölümünde meskenidir toprak. O kadar güvenirsin ki toprağa, en sevdiklerini bile onunla, ona gömersin.

Eğer bir parça toprağın varsa kolaylaşır sana Sünnetullah. Saçını tırnağını toprağa gömersin. Ama eğer toprağın yoksa mahrumsundur nice sevaplardan ve sünnetleri yaşamayı zor zannedersin. Yalın ayak toprağa basmak, avucunun içinde toprağı ovmak, ufalamak, bazen de üzerine uzanmak ile topraktan gelip toprağa döneceğine tekrar tekrar iman edersin.

Ne kadar önemli toprağı yeniden anlamak, algılamak. Hele ki bu çağda. Toprağa uzaklığın nisbetinde, kendi özüne uzaksındır aslında. Çünkü topraktır dünyayı yaşanacak hale getiren. Çünkü topraktır insanoğlunu kirlerinden arındırıp temizleyen, atıklarını çürüten, ayıplarını örten. Ve ne vefasızdır toprağa karşı insan, toprağın bütün fedakarlıklarına rağmen.

Şuurlu bir varlık gibi itaatkardır toprak Yaratanına karşı, sessizdir sedasızdır. Yokluğunda varlık imkansız olandır.
Toprak pis deyip elini ayağını, çoluk çocuğunu topraktan gocunduran insanlar ne haksızlık ettiler toprağa bir bilseler.

Kirlettiler toprağı, zehirlediler. Küçümsediler toprağı ve topraktan uzak düşerek aslında kendileri kirlendiler…

Bu hakikatleri tekrar ihya eden sevgili hocamız… Mekanın cennet olsun.

Ey toprak gözlü, gül yüzlü…
Bizi yeniden toprakla tanıştıran, toprağı anlatan, sevdiren insan.
Ey toprak gözlü, gül yüzlü…
Geldiğin toprağa geri karıştın mı artık?
Çok sevdiğin Hakk’a kavuştun mu artık?

Hacer Dulkar Salih