Özbekistan; yaklaşik otuz milyon nüfusa sahip bir Orta Asya ülkesidir. 1991 yilinda, demokrasi gereği çeşitli hilelerle kendisini ilahlik için seçtiren islam Kerimov, seçildikten hemen sonra ülkesi için bir kabus haline gelmiştir.

Özbekistan’in zalim ve despot diktatörü olan Kerimov, bundan tam 8 yil önce 2005 yılında Andican bölgesinde kendi Müslüman halkına kan kusturarak, Bosna’da yapılan katliamın bir benzerini Andican’da kendi halkına uygulamış; kadın, yaşlı ve çocuk demeden üç binden fazla insanı katletmiştir…

Bu katliam bugüne kadar hala araştırılmamıştır. Despot ve zalim Kerimov’un zindanlarında yatan yakınlarını kurtarmak için sivil protesto eylemi yapan binlerce insan, şehir merkezinde kuşatılarak, tank ve ağır silahlarla kurşuna dizilerek, katledilmiştir.

Kerimov, yaptığı bu katliamı on iki bin askeri ile birlikte bizzat kendisi planlı, programlı olarak yönetmiş ve bu olayı tamamen örtbas etmiştir. Toplu mezarlar açtırıp halkını oraya gömmüş bir canidir.

Uluslararasi basına ve medyaya sızdırılmadan olay kapatılmıştır. Dünya medyası bu katliamlardan hiç bahsetmemiş ve bilinen bu olayı da gizli tutmuştur. Bu katliam Ortadoğu ve Kuzey Afrika ülkelerinde yaşanan Arap halklarının uyanışı gibi bir gelişimi önlemek için yapılan bir katliamdır. Devleti demir yumrukla yöneten Kerimov ve cellatları yaptığı bu katliamda kimilerini işkence hanelerinde öldürmüş, kimilerini de bu işkenceler altında çığlık çığlığa bırakmıştır. Yani Özbekistan’da öyle işkenceler uygulanıyordu ki; gelmiş geçmiş bütün zalimlerin zulüm yöntemlerini bir araya getirerek, Müslümanlar üzerinde tatbik ediyorlardı. Bunu da bütün dünyanın gözü önünde; ABD, Rusya, Çin ve diğer emperyalist ülkelerin desteğini alarak yapıyorlardı.

İslam Kerimov, kendi halkına ekonomik sıkıntıyı kasıtlı olarak yaşatarak ekonomik kriz çıkartıp, halkını içinde bulunduğu durumdan çıkılmaz hale getirmiş, sonra halkın önderlerini tutuklatip, tutuklanan yakınları için toplanan halka ateş açtırmıştır. İçinde Türk firmalarının da bulunduğu binlerce ticari firmayı kapattırıp, ticari işyerlerini iflas ettirmiştir.

Sadece Kerimov’un avanesinin işyerlerine iş yapma imkanı sağlanmış; halk, onun belirlediği işyeri ve marketlerden alışveriş yapabiliyor, onun dışındakilerden yapamiyor. Medyanın özgürlüğü ve hürriyeti yok. Var olduğu bilinseydi alaşağı edilirdi. Kerimov’un bankalardaki mal varlığı, oradaki ihtiyar kadın ve çocukların hayatından daha önemli idi. Uluslararasi gözlemcilerin olmaması, rahat hareket etmelerini sağlıyordu. Zaten Batı’nın ve Müslümanların hatta Türkiye’nin bile buna hiç bir tepkisi olmadı.

Özbekistan’da islami bir grup veya herhangi bir terör örgütü olmadığı halde Kerimov, NATO’yu rahatça kandırarak, kendilerinin “radikal islam” ile mücadele ettiğini ve bu konuda kendilerine yardım etmeleri gerektiği yalanlarını söylüyor ve karşı tarafı da buna inandırıyordu. Zaten Batı’nın insan hakları diye bir derdi yoktu, sadece çıkar ve menfaatlerini düşünüyorlardı.

Afganistan’da batağa saplanan ABD, askerlerini lojistik desteğini Özbekistan üzerinden sağlıyor. ABD, Afganistan’a sınır bölge olduğu için Özbekistan’la iyi geçinmeli, yoksa sınırı kapatma düşüncesi hakimdir.

Emperyalistlerden güç alan Kerimov’un Özbekistan’da hukuk yok, adil yargılama yok, özgürlük yok…

Yusuf Kaleli
(‘Vuslat’ dergisi, Haziran 2013, 39.sayfa)
vuslatdergisi.com