Atrofda

Odam yo’q,

emaklab yurar!.

Dubulg’allar ichra sollanar boshi.

U “shunday olamda”-

“Temir panjallar”…

Ortidan ko’radi,

faqat Quyoshni.

Atrofda odam yoʻq.

Ovozllar bordir!.

Iltijoli boqqan nigohlar ichra.

Intiq “olomonga” ko’ksini yorib…

Temir panjarada haqiqat-

quchgan.

Atrofda odam yo’q:

Qonunlar yashar.

Temir qoliplardan izlashib- ma’ni…

Tizimlar qurboni bo’lgan tosh shahar-

Tuynugidek ko’rar ayni dunyoni.

Atrofda odam yo’q:

Salallar yashar.

Hamyonlar ichida uzilgan boshi.

“Quloq”qa aylangan vujudi

bilan…

Mafkura yo’lida zanjirlar tashir.

Atrofda odam yoʻq.

Savollar bordir!.

Yoqasi yirtilgan.

Yemrilgan tani!.

Bellari bukchaygan.

Yelkasi tushgan-

Qismatning oldida:

javobing qani?.

Atrofda odam yoʻq.

Niqoblar yashar.

Baland devorlardan izlar.Sohibi-

Yumshoq kreslolar.

Uzun zinalar…

Ortidan kashf etar-

“Xalq gunohini”!!!.

Atrofda odam yoʻq.

Maddoh jamiyat-

Bo’yniga osmagan

sirtmoq jilovdor.

Qancha yaqinlashsam

shuncha xatarga-

Atrofda Odam yoʻq…

Men va Xudo bor!!!.